Pfff. Dat was op het nippertje. De kermisbaas gaf zijn muilezel een tik, en de wagen rolde het stadje uit. Hij had zes bliksemafleiders geïnstalleerd op een paar prachtige huizen. Hij was daarvoor keurig contant betaald. Maar toen begon het gerucht de ronde te doen dat die bliksemafleiders waardeloos waren, zelfs godslasterlijk en het werk van de duivel. Nee, de burgers hadden hem niet op de brandstapel gezet zoals 150 jaar geleden zijn collega met de tellende geit was overkomen. Maar de burgemeester had hem een charlatan en een oplichter genoemd. De eerste burger had hem in het gevang laten gooien, en bevolen zijn beurs in beslag te nemen en zijn spullen te vernietigen. God zij dank was er die beroemde oude professor uit Göttingen, die in De Gouden Leeuw logeerde. Die welbespraakte heer was hem te hulp gesneld. Hij maakte indruk op de burgers met zijn betoog over afgelegen boerderijen die zonder bliksemafleiders al lang tot as zouden zijn herleid. De professor had hem zelfs ‘wetenschappelijk zakenman’, ‘strijder voor vooruitgang’ en ‘verlichte technoloog bij uitstek’ genoemd. Na deze uiteenzetting werd de kermisbaas met opdrachten overspoeld. Maar hij gaf er de voorkeur aan om op te stappen. Misschien moest hij stoppen met de voorstelling met de spoken en de plotselinge elektrische schokken die rechtstreeks uit een andere wereld kwamen. Op zijn minst toch een paar weken. Welgemutst sjokte hij voort, de ideeën van de verlichting in zijn hart en op zijn wagen.