Annie van Wanrooy was zo dik dat ze nauwelijks kon bewegen. Op een dag bezocht ze op de Tilburgse kermis een rariteitenkabinet. De eigenaar daarvan vroeg haar of ze belangstelling had voor een baantje. Omdat ze het geld goed kon gebruiken trad ze bij de man in dienst als De Dikste Dame Ter Wereld. Tijdens het seizoen bleef haar man in Tilburg, waar hij werkte. Maar ieder weekeinde bezocht hij Annie. Hun zoontje Henk vergezelde zijn moeder. Hij bezocht de rijdende school, en voelde zich in het kermismilieu als een vis in het water. Annie werkte zestien jaar op de kermis. Het was hard werken. Haar bewegingsruimte was beperkt. Ze woonde in een ruimte in een vrachtwagen. Die was slechts drie bij drie meter. Haar ‘woning’ was ook nog eens afgedekt met doek om te voorkomen dat mensen haar konden zien. Daar moesten ze maar gewoon voor betalen. Annie’s werkdagen bestonden uit twee diensten van elk drie uur, een ’s middags en een ’s avonds. In haar vrije tijd legde ze graag een kaartje. Ze was er dol op om van de ene plaats naar de andere vervoerd te worden. In die tijd kwamen mensen uit haar milieu amper buiten de eigen buurt. Annie was gek op reizen. Annie van Wanrooy had een zacht karakter. Ze vond het helemaal niet erg om een babbeltje met het publiek te maken. Vooral vrouwen vroegen haar dikwijls waarom ze nou zo dik was. Maar ze hadden er respect voor dat Annie de kost kon verdienen met haar handicap. Haar zoon Henk herinnert zich dat zijn moeder haar werk altijd met plezier deed. “We hadden nooit het gevoel dat er op ons neergekeken werd. Het was een eerlijke manier om geld te verdienen. Natuurlijk werden we uitgebuit, maar we vonden het leuk werk. We hadden zeker geen last van een minderwaardigheidscomplex.” Annie’s eerste artiestennaam was Dikke Edda. Henk, die ook heel dik was, kwam erbij toen hij elf was. Samen werden ze de Dikke Familie genoemd. Henk trad op als zijn moeders dochter. “De vrouw van de baas kocht de grootste jurk die ze kon vinden voor me. Ik droeg een pruik. Mijn moeder maakte me op. Ik zag er echt leuk uit.” Henk voelde zich altijd thuis op de kermis. Annie en Henk werden aangeprezen als ‘900 Pond Moeder en Dochter’. Annie’s knie had een omtrek van maar liefst 115 centimeter. Aan het slot van het optreden mochten vrouwelijke bezoekers even aan haar knie voelen. Belly Vermeulen was de baas van de Dikke Familie. Volgens Henk van Beurden was hij een goede werkgever. Annie stierf aan suikerziekte toen ze amper 38 was. Van 1974 tot 1979 werkte Henk nogmaals voor Belly Vermeulen. Deze keer trad hij op als Juffrouw Lola, De Dikste Dame Ter Wereld. Later werkte hij als manusje-van-alles voor de kermisondernemer Kroon. Henk van Beurden verliet de kermiswereld in 1984.